معمولا سعى بر آن بود كه در هر فصلى ، تصريح دانشمندان أهل تسنن نسبت به صحت حداقل بعضي از روايات آن فصل ذكر شود . اين امر موجب مى شود خوانندگان أهل تسنن بدانند كه حتى در معتبرترين كتاب هاى خودشان ، روايات متواتر وصحيحي وجود دارد كه امامت امامان دوازده گانه را به روشنى اثبات مى كند وعلى رغم همهء فشارهاى سياسي ، فرهنگى ، مالي وبدني براي خاموش نمودن نور أهل بيت ( عليهم السلام ) وزدودن چنين رواياتى از قاموس أحاديث نبوي ( صلى الله عليه وآله ) ومنزوى كردن راويان چنين احاديثى ، باز نور حقيقت از جاى جاى متقن ترين مجموعه هاى حديثي أهل تسنن پرتو افشان است ، وهر كس را كه از چشمى بينا ودلى آگاه ووجداني با انصاف وبيدار برخوردار است ، از جام حقيقت سيراب خواهد كرد . همچنين براي خوانندگان أهل تشيع موجب افزايش ايمان ورسوخ بيشتر عقيدة در ژرفاى دل هاى آنان مى شود ، چون مى بينند كه حتى از كتاب هاى كساني كه به امامت ائمهء أهل بيت ( عليهم السلام ) معتقد نيستند ، امامت آن بزرگواران را مى توان اثبات كرد . اما در مرحلهء أخير ، گر چه از طريق أهل تسنن نيز نص بر اشخاص أئمة نقل شده است ، ودر كتاب هاى مفصل آمده است - وما هم نمونه اى از آن ها را خواهيم آورد - ولى براي اتقان بيشتر ، تعداد كمي از روايات شيعه را نيز - كه اندكى از بسيار وقطره اى از درياست - آورده أيم . گفتنى است براي بررسى اسناد اين گونه روايات وگزينش احاديثى كه اعتبار بالاترى دارند ، بايد بيشتر به سراغ رواياتى رفت كه راويان آن ها در سلسلهء اسناد روايات فقهى نيز قرار گرفته اند ، زيرا به نظر مى رسد كه دانشمندان علم رجال به چنين رواياتى اهتمام افزون ترى داشته اند ولذا با سهولت بيشترى مى توان چنين راويانى را شناخت . البتة باتوجه به كثرت